Recep İvedik ve Çılgın Dersane serilerinin başarılarından sonra Faruk
Aksoy’un yapımcılığını üstlendiği yeni sulu komedi filmi Avanak
Kuzenler, tam da bayram haftasında vizyona çıktı. Sinemaların tıka basa
dolu olmasına çok da şaşırmamalı. Absürd komedi alanında at koşturan
film, başarılı oyuncu kadrosu ve Oğuzhan Tercan gibi deneyimli bir
yönetmenin eline teslim edilmiş olması sayesinde kendini kurtarıyor.
Aklı beş karış havadaki üç kuzenin, tefecilere borçlarını ödeme ve pek
gerçekçi olmayan hayallerini gerçekleştirme çabalarını anlatıyor film.
Başlarından geçen maceralar can sıkıcı derecede naif bir finale ulaşana
kadar, onların cin fikirleriyle ortalığı daha da karıştırmalarını
izliyoruz.
Öyle klişe yollardan ilerliyor ki senaryo, çoğu zaman salondaki
seyirciler diyalogları karakterlerden önce söyleyebiliyor. Düzgünce
kurulmuş, yer yer iyi fikirler barındıran ama genelinde pek yaratıcılık
içermeyen bir metin bu. Standart duygusal formülleri, hep bir sonraki
adımını tahmin edebildiğimiz komedi kalıplarını kullanıyor. Türk
filmlerinin izleyici kitlesi içinde siz hangi gruba dahilsiniz bilemem
tabii ama eğer her küfre gülenlerden değilseniz, bu filmin komedisinden
tatmin olmanız zor.. Küfürleri gayet doğal bir şekilde kullanıyor
Avanak Kuzenler. Ancak bizim seyircimizin olur olmaz her küfre niyeyse
kahkahalarla gülüyor olmasına biraz fazla bel bağlıyor. Yine de ilgi
çekici ve sempatik karakterler yaratmak konusunda ciddi beceri
gösterilmiş. Oyuncuların ve yönetmenin de katkısıyla, gerçekten keyifli
kimi karakterler ortaya çıkmış. Hakan Bilgin’in tikleri veya Paşhan
Yılmazel’in porno filmlerden öğrenilmiş Almancası gayet eğlendiriyor.
Böyle bir filmi, sinemasal olarak ilkel benzerlerinden farklı kılan en
önemli unsur, kamera arkasındaki ekip. Son yıllardaki hiçbir benzerinde
rastlayamayacağınız kadar temiz bir rejisi var filmin. Türk sinemasının
ustalarından Ertunç Şenkay’ın görüntü yönetimi ve başarılı sanat
grubunun dikkat çekici dekor ve aksesuar çalışmaları da takdir edilecek
cinsten. Teknik bileşenleri ve işçiliği düzgün olunca da gülüp
eğlenmeseniz bile sıkılmadan izleyebileceğiniz bir film çıkıyor
karşınıza.
Filmin başrolündeki üç kafadarın kimyaları tam tutmuyor sanki ama
her birinin bireysel başarıları yine de filmi sırıtmadan taşıyor.
İçlerinden özellikle Paşhan Yılmazel, gerçekten beklenmedik ölçüde iyi
oynuyor. Kendisinden belli ki sadece fiziğini sergilemesi beklenen
Özlem Savaş bile, en azından potansiyeline uygun bir rolde yer aldığı
için fazla sırıtmıyor. Sonuç olarak, bayağı absürd bir film
karşımızdaki. Bu türün yerli örnekleri arasında da eli yüzü düzgün bir
film olarak kendini kurtarıyor. Yeterince zekice bir komedi malzemesi
oluşturamıyor ama en azından sempatik bir film olmayı başarıyor.
Yapımcılar seyir zevkimizi göz önünde bulundurup, projelerini böyle
işini bilen zanaatkarlara emanet ettikleri sürece, gişeye yönelik bu
tür komedi filmlerinden bizler de yaka silkmeyiz. Avanak Kuzenler de tu
kaka ilan edilecek bir film değil doğrusu…
